Waarom 30 worden mij tóch zwaar viel

In haar autobiografie schetst ze haar leven. Ze neemt je mee in haar privéleven vanaf haar jonge jeugd tot nu, waarin je echt een kijkje krijgt in hoe haar relatie tot haar ouders was. En dat is wat mij zo trof. Haar ouders gaan van de warme mensen in haar jeugd, naar de aftakelende mensen in haar volwassen leven. En ineens werd ik teruggevoerd naar het moment dat het mijn eigen grootouders waren die op korte termijn, vlak na elkaar aftakelden. 

Niet lang na mijn 21e verjaardag (vlak nadat ik terugkwam van mijn jaar au pairen in Amerika) overleden binnen een jaar zowel mijn opa en oma van mijn vaderskant, als mijn oma van mijn moederskant. Als ik erop terugkijk is het een wazige periode, waarin verdriet de boventoon voerde en waarin het besef kwam dat zowel mijn vader als mijn moeder wees waren geworden. 

Zeker bij oma van moeders kant was het hard gegaan. Oma had altijd zelfstandig gewoond en voor zichzelf gezorgd. Maar binnen een jaar ging ze van verdwalen in de stad naar binnen tien minuten vergeten dat ik in haar huis was, en wie ik was. Samen met de thuiszorg schuifelde ze de trap op naar boven omdat ze vreemde geluiden hoorde, om mij daar aan te treffen met de stofzuiger. Ik was immers langsgekomen om te helpen met het huishouden. Toen ik oma vroeg: “Maar je wist toch dat ik er was, oma?”, antwoordde ze, glimlachend: “Ja, natuurlijk, kind.”. En tegen de thuiszorg legde ze uit: “Dit is mijn kleinkind: Famke.”. Dat was het moment waarop ik realiseerde dat het minder goed ging met oma dan ik dacht.